پیش از هر تغییری
ابتدا از ماشین مجازی نسخهٔ پشتیبان یا اسنپ‌شات تهیه و آن را آزمایش کنید. افزایش اندازه کاری معمول است، اما اشتباه در نام دستگاه می‌تواند به داده‌ها آسیب بزند و نسخهٔ پشتیبان جدول پارتیشن، نسخهٔ پشتیبان داده‌های شما نیست. سپس دیسک را در هایپروایزر یا از طریق ارائه‌دهندهٔ میزبانی خود بزرگ کنید، زیرا سیستم فقط می‌تواند از فضایی استفاده کند که دیسک از قبل در اختیار دارد.
چیدمان دیسک را بشناسید
هر لایه باید جداگانه و از پایین به بالا گسترش یابد: دیسک، پارتیشن، LVM در صورت استفاده، و سیستم فایل. این دستورها لایه‌ها، نوع سیستم‌های فایل و محل اتصال هر فضا را نشان می‌دهند. نام دستگاه‌ها در مثال‌های زیر صرفاً نمونه است؛ از نام‌های سرور خود استفاده کنید.
lsblk -f
df -hT
sudo pvs; sudo vgs; sudo lvsپارتیشن و ext4 یا XFS
ابزار growpart از بستهٔ cloud-guest-utils در Ubuntu و Debian، پارتیشن را به فضای آزاد پس از آن گسترش می‌دهد. توجه کنید که دیسک و شمارهٔ پارتیشن دو آرگومان جداگانه هستند. سپس سیستم فایل را بزرگ کنید: resize2fs برای ext4 دستگاه را می‌گیرد و xfs_growfs نقطهٔ اتصال را. هر دو در حالی که سیستم فایل متصل است کار می‌کنند.
sudo growpart /dev/sda 2
# ext4
sudo resize2fs /dev/sda2
# XFS
sudo xfs_growfs /هنگام استفاده از LVM
وقتی پارتیشن حاوی یک حجم فیزیکی LVM است، اندازهٔ جدید را به LVM اعلام کنید و حجم منطقی را گسترش دهید. گزینهٔ -r سیستم فایل روی آن را نیز بزرگ می‌کند، بنابراین دستور جداگانه‌ای برای تغییر اندازه لازم نیست.
sudo growpart /dev/sda 3
sudo pvresize /dev/sda3
sudo lvextend -r -l +100%FREE /dev/ubuntu-vg/ubuntu-lvنتیجه را بررسی کنید و محدودیت‌ها را بدانید
دوباره df -hT را اجرا کنید تا اندازهٔ جدید را تأیید کنید. Growpart فقط می‌تواند از فضای آزاد بلافاصله پس از پارتیشن استفاده کند، پس ابتدا باید به swap یا پارتیشن دیگری که مانع است رسیدگی کنید. XFS به‌هیچ‌وجه قابل کوچک کردن نیست و کوچک کردن سیستم‌های فایل دیگر بسیار پرخطرتر از بزرگ کردن آن‌هاست؛ بنابراین مقدار افزایش اندازه را با دقت انتخاب کنید.
Disk Manager در CH-J Server Manager
ابزار Disk Manager برای سرورهای Linux، نقشهٔ دیسک را همراه با پارتیشن‌ها، سیستم‌های فایل و لایه‌های LVM و LUKS نشان می‌دهد و پس از بزرگ شدن دیسک می‌تواند گسترش خودکار را پیشنهاد کند. تغییرات در صف می‌مانند تا آن‌ها را به شکل یک طرح بازبینی کنید؛ پیش از اجرا، برنامه وضعیت سرور را دوباره می‌خواند و اگر دیگر مطابقت نداشته باشد متوقف می‌شود. پیش از تغییر، فرادادهٔ جدول پارتیشن را ذخیره می‌کند که جای نسخهٔ پشتیبان داده‌های شما را نمی‌گیرد. سرورهای Windows شناسایی و به‌دلیل پشتیبانی نشدن رد می‌شوند.